Hans Lems op de Mont Ventoux

Verslag van een week (08-15/06/2007) op en over de Mont Ventoux.

Zaterdag 8 juni 2007.

Het is 5.00 uur en wordt door mijn fietsmaat Ad gewekt (ben daar blijven slapen). Na wat ?goedemorgengegrom?en een licht ontbijt naar de tweede fietsmaat Wim om vervolgens, bepakt en bezakt met fietsen en bagage, door te rijden naar Zuid Limburg voor de 105 km zwaar van Limburgs Mooiste.

Een mooie opwarmer voor de rest van de week, maar daarover straks meer. De omstandigheden zijn perfect. Wel veel deelnemers, de route in het begin wat onduidelijk (oranje moest eerst rood volgen), maar de uitstekend revitalisering maakt alles goed. Het totaal aantal hoogtemeters bedraagt 1578, de temperatuur 23-25 graden. Goede omstandigheden voor een werkelijk waanzinnig mooie tocht door het Limburgs landschap. Het tempo is zodanig dat ook daar van te genieten valt.

De meeste ?gevreesde? klimmetjes zijn in de route opgenomen, wat betekent met regelmaat twee flinke kuitenbijters achter elkaar.

De finish is zoals ook voorgaande jaren op Megaland en de organisatie heeft daar flink de ruimte om alle fietsen op fatsoenlijke wijze te ontvangen en van een hapje en drankje te voorzien (hoe anders kan het zijn bij de Amstel Gold Race!!!) Na gedane arbeid is het goed rusten en gaan wij naar ons overnachtingsadres in St. Antoniusbank.

De volgende morgen zijn we naar Sarrians gereden, 25 km ten zuidwesten van de Mont Ventoux, gerekend vanaf Bedoin. Onze uitvalsbasis om de komende dagen die kale berg te bedwingen.

Eerst maar even met de auto naar boven om de 1e klim vanuit Bedoin te verkennen. Bovengekomen ontmoeten we een Belg, net aangekomen vanuit Belgi??, fietst met 39-27 ?even? naar boven. Hij blijkt in training voor deelname aan de recordpoging (Guinessbook of Records) zovaak mogelijk de berg op in 24 uur!!! Je hebt malloten en malloten. We stapte wat bedremmeld in de auto voor de afdaling langs het monument van Simpson, uiteraard even gestopt.

De volgende dag (maandag) is het zover. Om 9.00 uur op de fiets naar Bedoin voor de eerste klim. De aanloop is vals plat, de boerderij waar we verblijven ligt op 52 meter, Bedoin op 295. Zo kom je met een redelijke warming-up aan bij de start van de klim. En?.dan gaat het gebeuren. De eerste km?s vallen nog mee, je zou bijna te overmoedig worden, met gedachten van ?is dit het nou waar iedereen zich zo druk over maakt?? Maar dat is snel over wanneer je St Est??ve bent gepasseerd en in het bos arriveert, dan gaat het percentage rap naar de 10% over vele km?s.

De hartslag gaat omhoog, ik probeer het tempo vast te houden, FOUT!!, de hartslag komt boven mijn maximum, ga hyperventileren, mijn hart bonkt in mijn keel, moet gas terugnemen anders gaat het niet goed, hartslag herstelt niet, dit gaat te lang duren en ik moet een voetje neerzetten. Krachttermen en zelfverwijten schieten door m?n hoofd. Mijn fietsmaten komen voorbij, ook dat nog?.. Bij een polsslag van 125 besluit ik weer op te stappen en mezelf beter in toom te houden. Het gaat goed, frequentie naar 155-160, daar houden jongen, dan kom je nu in een keer boven. Snelheid is laag (7-8 km/uur) bij een verzet van 30-27. Het gaat goed zolang de hartslag niet boven 160 komt, telkens als dat dreigt spreek ik mezelf toe met de kreet ?don?t force?. En zo komt Chalet Reynard in zicht. Je weet niet wat dat betekent, het bos heb je gehaald!!! Wim heb ik weer ingehaald, gaat goed met hem, maar dit is toch anders dan de Zwitserse bergen die hij gebruikelijk bedwingt. Bij het Chalet krijg ik Ad in het vizier, besluit niet te forceren, langzaam maar zeker nader ik hem. De helling is minder steil, maar kaal en de wind kan je dan parten spelen. Gelukkig weinig wind vandaag, wel voldoende om wat af te koelen na de passage door het bos. Halverwege het maanlandschap heb ik Ad ingehaald, hij heeft het zwaar, twee keer voetje aan de grond en er zou er nog een volgen bij ?Simpson?. Ik voel me steeds sterker worden en heb mezelf goed in de hand. Geleidelijk aan komt de top in zich, maar het is nog een aantal flinke bochten te gaan. Na 2 uur trappen ben ik voorbij Simpson en vlak voor het Restaurant, het laatste stuk van 11%! Daar staat een fotograaf en dat geeft vleugels voor de laatste paar honderd meter. 2.04 klok ik, en?helemaal kapot. Maar wat een berg, geweldig. Ad en Wim arriveren resp. 5 en 10 minuten later. Foto gemaakt, windstoppertje aan (het was op de top 10 graden) en terug naar beneden. Inmiddels is het gaan regenen, dus elkaar toegesproken, wees voorzichtig want het gaat hard. Vanwege de kou in de afdaling zit ik te rillen op de fietsen en verkramp bijna. Het chalet probleemloos gehaald, maar nu nog door het bos en het regent fors!! Wim kan afdalen als geen ander en is er weer als de bekende speer vandoor. Ad en ik doen het rustiger, maar de max ligt toch op 67 km. Voor mij een record. Het bos gaat goed, weinig verkeer waardoor de bochten goed aangesneden kunnen worden en uiteraard op tijd in de ankers. Bij St Est??ve breekt de zon door en besluit verder rustig af te dalen. Beneden in Bedoin schijnt de zon en is geen spatje regen gevallen, bij de fontein weer warm geworden. Het duurt lang voordat Ad beneden is, hij is gevallen, achterwiel geblokkeerd en daar ging-ie. Alleen een schaafwond aan knie en heup en de rechterhandrem verbogen, maar hij kan verder fietsen. Nu hetzelfde vals plat maar dan naar beneden, wat het Ad makkelijk maakt want de knie voelt toch wel wat stijfjes. De verhalen komen los, we dollen wat op de terugweg en sprinten bij elk viaduct voor het ?bergklassement?, en komen veilig en wel terug op de boerderij. Totaal 95 km gefietst.

Vanaf ons terras, met zwembad, zien we de Mont Ventoux en kunnen nu zeggen, dit was de eerste keer, er volgen er nog twee, want ook de oostelijke en noordelijke klim willen we doen.

Dinsdag:

Gezien de val van Ad ?s morgens de provencaalse markt in Vaison de la Romaine bezocht en ?s middags een rustige fietstocht gemaakt door de Dentelles de Montmirails, een voorgebergte van de Mont Ventoux. Maximale hoogte 975 m met een totale lengte van de tocht van 70 km. Zijn knie houdt het goed maar toch besluiten we woensdag een volledige rustdag te nemen, ook ter voorbereiding op de laatste twee klimmen vanuit Sault (oost) en Malaucene (noord).

Woensdag:

wordt dus een volledige rustdag met onderhoud aan de fietsen (ieder op zijn eigen wijze?) Schoonmaken, smeren en remblokjes vervangen, want deze hadden tijdens de eerste twee tochten flink te lijden gehad. s?Middags verkennen wij de klim vanuit Malaucene en de route naar Sault, zodat de volgende dagen de route enigszins bekend voorkomen.

Donderdag:

We vertrekken vroeg want vandaag wordt een tocht van 135 km met de klim vanuit Sault. Eerst richting Carpentras en vervolgens het lange vals plat door de Gorges de la Nesques. Een absolute aanrader; erg mooi en erg rustig, vrijwel geen auto?s sinds de openstelling van de D1 iets noordelijk van de Gorges. Sault ligt op 70 km van de start en op 765 m hoogte. Daar pauzeren we uitgebreid ter voorbereiding op de lange klim (26km). Het eerste stuk tot aan Chalet Reynard gaat zeer voorspoedig, ik neem een grote voorsprong op de anderen. Uiteindelijk komt Ad vlak na het Chalet naast me rijden met de mededeling dat hij Wim heeft achtergelaten met zijn eigen tempo. Ad klimt vandaag sneller dan ik maar loopt niet verder uit dan 75-100 meter, dit blijft zo tot het restaurant,

en geeft die fotograafmij vleugels. Net te laat om Ad op de meet te kloppen, hij finisht 20 meter voor mij. Ik klok een tijd van 1 uur en 40 minuten. We wachten 20 minuten op Wim. Geen van drie??n vandaag een voetje aan de grond en zijn trots op onze prestatie. Wij vieren dit met de thuisfront door op de top de echtgenotes te bellen!Dan weer afdalen naar Bedoin, nu ook been en armstukken aan, wat veel behaaglijker voelt en meer vertrouwen geeft voor de afdaling. Het wegdek is droog, maar plotseling opkomende mist maakt het onmogelijk op het eerste stuk voluit te gaan. Voorbij Simpson gaat het beter en bereik ik een snelheid van 71 km/uur. In het bos geen problemen, Wim is als eerste beneden met een top van 84,3 km/uur. Harder gaat niet vanwege een grote langzaam afdalende vrachtwagen. Vanuit Bedoin fietsen we terug naar de boerderij, de omgeving komt al vertrouwd over.

Vrijdag:

De laatste dag en de laatste kans records te verbreken. Wim wil harder dan 85 km/uur afdalen en ik wil graag 75 km/uur halen. Maar even zien wat de omstandigheden brengen. We fietsen richting Malaucene en na 25 km beginnen we daar aan de laatste beklimming. Het is warm (30-33 graden) met veel vliegen inclusief horzels (maat XL) om je hoofd. Deze beklimming heeft enig herstelmomenten maar dat blijkt betrekkelijk relatief want de warmte en de 135 km van gisteren beginnen hun tol te eisen. Het idee gezamenlijk naar de top te fietsen laten we snel los want alleen Wim fietst dan in zijn eigen ritme en aanpassen blijkt lastiger dan gedacht. Ad en ik gaan ervan door en blijven bij elkaar, dan ik voor dan hij voor, op de ?herstelstukken? zoeken wij elkaar weer op. Het stuk tussen Belved??re en Mont Serein is lood en loodzwaar. Tijdens alle beklimmingen gebruik ik Maxim gelvoeding, waar naar nu blijkt ik goed op kan presteren.

Dan een SMS (bij problemen zouden we elkaar SMS?en). Wim toch niet in de problemen, dus stoppen en kijken, Gelukkig een ander bericht maar wij zijn wel uit ons ritme, wat we weer snel hervinden en samen verder gaan. Het bos uit de kale vlakte op, wel wind maar uit de verkeerde hoek, het wordt bloedheet, de benen worden zwaar, de laatste twee kilometers zijn vreselijk. Zowel Ad als ik even een voetje aan de grond. Dan ziet Ad dat de 2 uur naderen en besluit tot een eind ?sprint?.Zijn tijd?2.00.00.05 uur (vijfhonderste!!!). Ik arriveer 50? later en we zijn zeer tevreden. Wim arriveert na 30?. Gezien het mooie weer besluiten we wat langer op de top te blijven. Veel Belgen die georganiseerd fietsen met revitalisering en de hele mikmak.Het is een drukte van jewelste. Toch maar de been en armstukken en windstoppertje aan voor de afdaling. Aangezien dit de derde keer wordt is er veel vertrouwen wat resulteert in een max van 75 km/uur. Wim zijn vorige record blijft staan, dit keer een personenwagen in het bos waar hij niet langs kwam.Vlak voor Bedoin een ambulance op de weg bij een gevallen fietser, het ziet er ernstig uit mede vanwege de afscherming die is opgetrokken. Bij de fontein wachten we elkaar op. Ad heeft met een lekke voorband het laatste stuk afgedaald, Wim en ik helpen hem wisselen.Total lengte van de tocht 95 km.

Bij de plaatselijke wielershop kopen we een Mont Ventoux wielershirt. Na drie beklimmingen hebben we dat wel verdiend en vervolgens fietsen we rustig terug naar de boerderij. ?s Avonds gegeten op de markt in Sarrians en vroeg naar bed, want morgen willen we om 5.00 uur rijden.

Zaterdag:

We kijken terug op een geweldige ervaring met 500 km in een week tijd. Voor mij was het de eerste keer dat ik een serieuze berg moest bedwingen en wat voor een?Maar dit smaakt naar meer, dus plannen te over voor Alp?d Huez, Calibier, Telegrafe, enz, enz.Maar ook terug naar ?de berg der bergen? om de tijden scherper te stellen.

[Hans Lems]


Ogenblik a.u.b. ...