's werelds langste beachmarathon

's werelds langste beachmarathon, Hoek v Holland-Den Helder......130 km over het Noordzeestrand....ga er maar aanstaan!!!

Op zondag 2 november 2008 ging Frank Scheffer de uitdaging aan.

Het avontuur zit er weer op. Het was een mooie dag. Geen harde tegenwind, niet koud en zelfs de zon brak door aan het eind.
Jammer alleen dat ik weer lek gereden ben. En nog wel vroeg in de wedstrijd. Een langzame leegloper, ik merkte het al toe we rond de haven van Scheveningen reden. Kon geen bochten meer nemen en moest zeer diep gaan om bij te blijven. Op het strand was het over en ik stond onder de pier stil. Je kunt je een slechtere plek bedenken. De verschillen zijn nog klein en er komen massa's langs. Na de start kwam ik de 3e groep van een man of 10 terecht. Die gasten starten gewoon te snel. En bijkomen doe je niet meer. Dus zo'n 30 man voor man. Niets aan de hand. Ik voelde me een van de sterksten. Tot Scheveningen dus. Toen ik eindelijk weer op de fiets zat keek ik achter me, niemand te bekennen, en voor me; een groep van 8 man op 150 m. Daar moet ik maar bijkomen dacht ik. Na 45 min vol vermogen zat ik op 50 m en moest de strijd staken. Vlak voor IJmuiden werd ik door de volgende grote groep ingehaald. Aanhaken en tot rust komen. Al snel moeten we door stukken zacht zand, afgewisseld met natte ribbel-lagunes. Daar moet ieder voor zich de beste route kiezen en ploeteren. Dan vallen er ook veel af, gelukkig. Het is laveren tussen de vele wandelaars en loslopende honden. We halen regelmatig afvallers uit groepen voor ons in. Die kunnen dan even aanhaken, maar moeten uiteindelijk lossen. Hoewel de inspanning voor IJmuiden tot vermoeide benen en wat krampscheuten leidt voel ik me nog steeds sterk en doe veel kopwerk. Het laatste stuk vanaf Petten is zwaar. Veel zacht zand en lastige passages en kribben. Ik moet soms diep gaan om gaten te dichten. Met 4 man bereiken we Den Helder. In het laatste stukkie over asfalt is het de benen strekken en rustig finishen. Tot mijn grote verbazing geen lekke banden meer gehad. Heb ook veel moeite gedaan zo voorzichtig mogelijk over de kribben en schelpenbanken te komen. Op sommige plekken reed je door geulen van een halve meter diep en zelf je broek wordt drijfnat.
Bij de finish is het al heel druk. Er zijn der vast veel voor me geeindigd. Ramses heeft weer gewonnen in iets meer dan 4 uur. Daar zit ik dik 3 kwartier achter.
Zelfs na een slechte nacht (vergeet nooit oorstoppers mee te nemen wanneer je hotel aan een drukke weg en naast een discotheek ligt) voel ik me niet vermoeid. Mijn nieuwe bike heeft meer geleden dan ik. Die mooie schokdemper en schijfremmen (die je voor het strand niet moet hebben). Afspuiten is het enige dat ik voor'm kan doen. Mijzelf inclusief. Buiten verkleden in een aangenaam zonnetje.
Het zit erop. Een niet te missen wedstrijd. De komende maanden geen lastige uitdagingen meer. Daar verheug ik me wel op. En nog een mooie kerstvakantie. Dan zien we in januari wel weer verder.

Tot ziens,
Frank, vanuit de trein op weg naar huis


Ogenblik a.u.b. ...