Verslag Stelvio Pas voor KiKa-project

4-9-2011 Zeewolde


Vandaag vroeg uit de veren 04.30 uur voor de tocht naar Bormio. Na maanden van voorbereidingen en het werven van sponsoren gaan we met een gemêleerd gezelschap op pad. De helft bestaat uit amateur wielrenners van diverse clubs en Triatleten en de andere helft zoals mensen die in groep 2-4 rijden zoals in bij de WTC. Op een enkeling na had geen van de fietsers een berg beklommen met de fiets en zeker geen Stelvio Pass in Italië.
Na een slechts start, veel regen in Nederland, kwamen we bij de Bodensee enkele uren later aan in een strak blauwe lucht en 26-30 graden. Na de grens bij Zwitserland en Oostenrijk voorbij te zijn gereden arriveerden we om omstreeks 17.00 uur bij Hotel Funivia (een aanrader) in een natte toestand aan.
Na de kamers en de fietswerkplaats bekeken te hebben was het ’s avonds goed eten en een briefing van wat we de volgende dag gingen fietsen.

5-9-2011 Bormio Italië,
Om wat in te rijden werd in de regenachtige morgen besloten het plan van de avond ervoor te laten varen en Le Motte op te fietsen gevolgd door de Gavia Pas. Na die voor de helft beklommen te hebben hadden we al aardig wat km in de benen en was het terug naar het Hotel. Onderweg besloten enkele de Bormio 2000 achter het Hotel ook nog even te pakken en werd ik als WTC-er natuurlijk meegesleurd in die uitdaging en mocht ik mijn tweede Berg die dag pakken en een uur naar boven klimmen met gemiddeld 10%. Terug in het hotel was het lekker douchen en fruit eten en uiteraard poetsen.

6-9-2011 Bormio Italië,
Vandaag stond de tocht van 90 en 130 km op de planning. De eerste 90 km reed iedereen hetzelfde. Voor de diehards was er nog een extra uitdaging van ca 40 km en die was heel, heel erg zwaar.
Om 09.30 uur zijn we voor het hotel gestart en zouden Danielle (eigenaar Hotel) en Ricardo Steiner (chef de mission van de Zwitserse equipe) ons begeleiden over een lange tocht door het dal,
Van Bormio ging de tocht naar L. Prese waar we ons hebben verzameld. Voordat we bij Le Prese aankwamen moesten eerst nog een korte klim gedaan worden over vrij onbegaanbaar terrein en ook steil terrein naar beneden (ca 8-12%). Met een noodgang dook iedereen van de berg om netjes bij elkaar te komen ter hoogte van de bus die net achter een tunneltje stond. Voor ons kwamen we een Engels team tegen die de Motorillo gingen doen.
De rit naar Crosio was werkelijk zeer bijzonder. Rijdend langs het snelstromende water zagen we aan beide kanten hoge bergen begroeid met allerhande fruitbomen, wijnranken, mooie dorpjes en stadjes en diverse kleuren aan begroeiing. We hadden er een aardig tempo in en omdat we allemaal achter elkaar reden op een drukke weg lukte het ons niet altijd om te genieten van de natuur omdat je natuurlijk ook moet opletten. Voor de mooie plaatjes bezoek ook ons fotoalbum op www.sponsor-actie.nl !!

Na een half uur even wat gedronken te hebben stonden de eersten alweer op om direct in een forse klim van 7 km naar 1330 meter te gaan rijden. In de zon bleek dit een ware slachting te zijn en al snel was de groep helemaal uit elkaar geslagen en ging een ieder op zijn eigen tempo (de snelsten 19 km/uur en de langzame rijders rond de 9-11 km/uur). In de klim van 7 km zaten enkele zeer verraderlijk stukken maar uiteindelijk lukte het iedereen om boven te komen. Tussen de eerste en laatste zat toch wel 20 minuten. Via een mooie steile daling (snelheden van 72-81 km/uur) ging het lint naar beneden en reden we via vals plat terug naar Tirano. In eerste instantie was er maar een clubje van 4 die verder wilden fietsen, maar daar kwamen toch nog drie man/vrouw bij en togen we met 7 man/vrouw richting Bormio.
Door diverse velden met kleine fietspaden, bossen, langs mooie bruggetjes, dorpjes reden we naar de berg die we hedenochtend af waren gereden met hoge snelheid, echter met dit verschil dat we nu circa 4 km ongeveer 20% moesten klimmen. Omdat de rit onze krachten aardig had opgebrand was de rit een ware hel naar boven. Tussen de 5 en 10km duwden we onszelf naar de top om weer even te verzamelen. Er lag veel grind, er zaten gaten in de weg en ook het pad naar beneden was gevaarlijk. De daling werd dus door iedereen zeer voorzichtig ingezet. Na 6km waren we weer terug bij het Hotel.

7-9-2011 Bormio Italië,
Vandaag de grote dag waar we voor gekomen waren. De tocht naar de Stelvio top.
Het weer was iets minder mooi dan gisteren, licht bewolkt maar zeker niet te koud. De bergen waren ondanks de bewolking allemaal zichtbaar dus ideaal weer voor de klim.

We zouden met twee groepen samen aan de start komen voor de foto en de film, waarna groep 1 gelijk zou gaan rijden naar de Stelvio (het bleek 7-14% te zijn) en groep 2 na de start bij de rotonde een rondje zou maken en nog een bakje koffie kon doen in het Hotel. Door het verschil in training lopen de tijden tussen groep 1 en 2 te veel op om allemaal samen te starten en zou groep 2 anders een half uur of drie kwartier boven moeten wachten.

Vrij snel uit het dorp Bormio begon de klim naar de Stelvio over 22,5 km. Het tempo lag in eerste instantie zo rond de 20 km/uur maar liep al heel snel terug naar 10-13 km/ uur toen we het eerste bordje “39” tegenkwamen welke aangaf dat we nog 38 bochten en 22 km te gaan hadden. Aan de bochtnummers konden we ons optrekken tijdens de stijging naar 2758 meter hoogte. Na het dorpje verlaten te hebben, reden we al snel het bos in waar wegwerkers bezig waren een nieuwe weg aan te leggen. Over een geschraapte weg vervolgden we onze klim tussen de bomen van links naar rechts en verder naar boven. Na wat kilometers kregen we open terrein en konden we genieten van het uitzicht links waar onze weg zich wikkelde langs de bergen.
Op een gegeven moment kwamen we ook wat betonnen tunnels tegen waar we door heen reden en die gitzwart waren (donker) en waar het heerlijke koude water af en toe op je hoofd of shirt druppelde. Het was inmiddels warmer geworden en de zon was gaan schijnen.

De eerste 8 km waren al aardig zwaar en de meesten deden daar dan ook een uur over. In de omgeving zag je een lint van langzaam voort ploeterende oranje-paarse Kika shirts rijden en werden we onderweg aangesproken door Nederlanders, Canadezen, Duitsers en Engelsen die ons vroegen wat we aan het doen waren. Sommige reden een stukje mee, anderen wat langer. Na een hele tijd geklommen te hebben, kregen we op een kilometer of 12 een stukje vals plat (4-5%). De rug en benen mochten weer heel even ontspannen, hoewel het nog steeds steeg, maar dat ging al gauw over toen we een bocht naderde en op het asfalt 14% stond geschreven en er nog 10 km gefietst moest worden.
Dat was dus heel erg zwaar, en op dat punt viel ook heel groep 1 uit elkaar.
Op deze plek kwam langzaam de Zwitserse grens in zicht op 2450 meter en enkele restaurantjes die we allemaal aan ons voorbij moesten laten gaan. De berg die we beklommen werd grijzer en op een km of 6-7 van het eindpunt, kwam het eindpunt ook goed in zicht. Op de fiets leek het voor het oog een heel klein stukje maar de benen zouden nog minimaal 50 minuten moeten trappen om daar te komen. Op sommige stukken zakte de snelheid naar 5,6 en 7 km per uur. De fiets kraakte onder de krachtige omwentelingen om maar niet van je fiets te vallen. Even de benen strekken leverde gelijk een Surplace op en heel veel tijd om ze te strekken was er dan ook niet.

De laatste kilometers waren zo zwaar en gingen tergend langzaam. Het einde was in zicht. Op de berg aangekomen werden we ontvangen door klappende begeleiders en leek het wel een kermis zoveel volk was daar. Veel fietsers maar ook automobilisten, motorrijders, mensen die aan het skiën waren enzovoorts.
Bij het restaurant aangekomen reden we naar het terras, waar iedereen zich verzamelde en alle mensen onder applaus werden verwelkomd.
Na wat versnaperingen genomen te hebben was het tijd om wat foto’s te maken en om bekend te maken wat er was opgehaald bij onze sponsoren en vanuit onze eigen bedrijven, familie, bekenden, kinderen, verenigingen en enkele mensen hier uit het hotel.



Onze gastheren werden naar voren geroepen en mochten de check onthullen ter waarde van
€ 15.000,-- die was opgehaald tot en met maandag middag. Inmiddels enkele uren later zitten we al op de € 15.800,-- wat op de rekening staat.
Na wat gedronken te hebben genoten we van de afdaling die een 40 minuten duurde en reden we terug naar het Hotel om nog snel even wat van Bormio te zien. Op de laatste dag donderdag hebben we nog een km of 60-70 gereden en wederom een top van 2000 m beklommen om het af te leren voor dit jaar.

Voor de WTC-er een absolute uitdaging om eens te doen. Als je info nodig hebt neem dan gerust contact met mij op.
Roy van Gool - WTC lid




Ogenblik a.u.b. ...